← Βραδινή συναυλία κλασικής μουσικής στη Φλωρεντία · επιστροφή στη σελίδα της συναυλίας

Η μουσική

Το Κανόνας του Πάχελμπελ: η επαναλαμβανόμενη μπασογραμμή που όλοι γνωρίζουν

Τρία βιολιά πάνω από ένα επαναλαμβανόμενο μπάσο, μια άγνωστη ημερομηνία και μια ηχογράφηση του 1968 που το έκανε διάσημο: η ιστορία ενός διάσημου έργου.

Με Florence Chamber Concert Guide · τελευταίος έλεγχος στοιχείων

Κλείστε τις θέσεις μου ↗

Γρήγορη απάντηση

Ο Πάχελμπελ έγραψε το Κανόνας για τρία βιολιά με μπάσο κοντίνουο και το συνδύασε με μια ζιγκ. Κανείς δεν γνωρίζει τη χρονιά, σύμφωνα με τη Wikipedia, αν και οι προτάσεις κυμαίνονται από το 1680 έως το 1706· η έντυπη έκδοση ήρθε το 1919 και η ηχογράφηση του Jean-François Paillard το 1968 το έκανε αγαπημένο. Μια επαναλαμβανόμενη μπασογραμμή οκτώ συγχορδιών, γνωστή ως Romanesca, διατρέχει το σύνολο. Η σελίδα της συναυλίας της Φλωρεντίας αναφέρει τον Πάχελμπελ among τους συνθέτες που παίζονται, και σε ένα σύνολο εγχόρδων μπορείτε να ακούσετε τις τρεις γραμμές βιολιού να μπαίνουν η μία μετά την άλλη.

Το Κανόνας του Πάχελμπελ εν συντομία

Τα γεγονότα, κατά τη Wikipedia
ΕνοργάνωσηΤρία βιολιά και μπάσο κοντίνουο
Συνοδευτικό κομμάτιΜια ζιγκ, σε Ρε μείζονα, ως Κανόνας και Ζιγκ
ΗμερομηνίαΆγνωστη· οι προτάσεις κυμαίνονται από το 1680 έως το 1706
Πρώτη έντυπη έκδοση1919, από τον Gustav Beckmann, χωρίς τη ζίγκα
Η άνθησηΜια πιο αργή ηχογράφηση του 1968 από τον Jean-François Paillard
Το μπάσοΈνα μοτίβο οκτώ συγχορδιών γνωστό ως Romanesca

Τι είναι ένας κανόνας

Ο κανόνας είναι ένα μουσικό κομμάτι στο οποίο μία μελωδία μιμείται από άλλες φωνές που εισέρχονται αργότερα. Η Wikipedia περιγράφει το έργο του Pachelbel ως κανόνα σε ομοφωνία τριών μερών πάνω σε ένα τέταρτο μέρος που λειτουργεί ως ground bass. Τα τρία βιολιά παίζουν την ίδια μελωδία, το καθένα ξεκινώντας λίγα μέτρα μετά το προηγούμενο, ενώ το μπάσο από κάτω επαναλαμβάνει το σύντομο μοτίβο του ξανά και ξανά. Το αποτέλεσμα είναι μια υφή που χτίζεται χωρίς να χρειάζεται κανείς να επιταχύνει: όλο και περισσότερες φωνές προστίθενται, οι ίδιες ιδέες ανεβαίνουν σπειροειδώς ψηλότερα, και το αποτέλεσμα είναι υπνωτικό και γαλήνιο.

Το μπάσο που δεν φεύγει ποτέ

Η επαναλαμβανόμενη μπασογραμμή υποδηλώνει μια ακολουθία οκτώ συγχορδιών, τις οποίες η Wikipedia παραθέτει σε Ρε μείζονα ως D, A, B minor, F-sharp minor, G, D, G και A, και τις χαρακτηρίζει ως μοτίβο γνωστό ως Romanesca. Ένα επαναλαμβανόμενο μπάσο αυτού του είδους ονομάζεται ground bass, και οι συνθέτες της μπαρόκ εποχής το χρησιμοποιούσαν ως πλαίσιο πάνω στο οποίο κρεμούσαν παραλλαγές. Επειδή το μοτίβο επαναλαμβάνεται και επιστρέφει, ο ακροατής μπορεί να το μάθει γρήγορα και έπειτα να ακούσει τι κάνουν τα βιολιά από πάνω του. Η σελίδα σημειώνει ότι μεταγενέστερα τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων ποπ επιτυχιών του 1968 και των επόμενων δεκαετιών, επαναχρησιμοποίησαν την ίδια ακολουθία, γεγονός που εξηγεί γιατί η σειρά συγχορδιών μπορεί να ακούγεται οικεία ακόμη κι αν δεν έχετε ακούσει ποτέ τον κανόνα.

Μια ημερομηνία που κανείς δεν γνωρίζει

Τέσσερις καθιστοί μουσικοί με βιολιά, μια βιόλα και ένα βιολοντσέλο διαβάζουν από αναλόγια, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
Ένα κουαρτέτο εγχόρδων σε καλλιτεχνική εκδήλωση στο Λίμερικ το 1986. · Photo: Glucksman Library, University of Limerick, via Wikimedia Commons

Μια έκπληξη είναι πόσο λίγα είναι γνωστά για το πότε γράφτηκε. Η Wikipedia αναφέρει ότι οι προτεινόμενες χρονολογίες κυμαίνονται από το 1680 έως το 1706 και ότι το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο χρονολογείται από το 1838 έως το 1842, πολύ μετά τη ζωή του συνθέτη. Η πρώτη εκτύπωση έγινε μόλις το 1919, όταν ο Gustav Beckmann δημοσίευσε το κανόνα χωρίς τη ζίγκα που προοριζόταν να τον συνοδεύει. Για αιώνες το έργο ήταν ένα ήσυχο κομμάτι του ρεπερτορίου, και πριν από έναν αιώνα ήταν μια υποσημείωση. Αυτή η πορεία, από την αφάνεια στην πανταχού παρουσία, είναι μέρος της γοητείας του στην αίθουσα συναυλιών.

Πώς μια ηχογράφηση του 1968 άλλαξε τα πάντα

Η σελίδα αναφέρει ότι η ηχογράφηση του Jean-François Paillard το 1968, μια πιο αργή και πιο ρομαντική ερμηνεία με πρόσθετα obbligato μέρη, πυροδότησε τη δημοτικότητα του έργου. Πριν από τότε ήταν γνωστό κυρίως σε ειδικούς. Μετά από αυτήν, ο κανόνας έγινε βασικό στοιχείο σε γάμους, ταινίες και playlists. Οι ζωντανές ερμηνείες από σύνολο μουσικής δωματίου επιστρέφουν συχνά σε ένα πιο ελαφρύ, πιο ζωηρό μπαρόκ ύφος, ώστε οι ίδιες νότες να μπορούν να ακουστούν αρκετά διαφορετικά από την αργή, πλούσια εκδοχή που πολλοί γνωρίζουν. Το να ακούς και τις δύο προσεγγίσεις δίπλα-δίπλα είναι μια από τις ήσυχες απολαύσεις μιας συναυλίας με τον Pachelbel στο πρόγραμμα.

Τι να ακούσετε στη Φλωρεντία

Η σελίδα της συναυλίας αναφέρει τον Pachelbel μεταξύ των συνθετών που παίζει η Orchestra da Camera Fiorentina, χωρίς να διευκρινίζει ποιο έργο, οπότε ο Κανόνας είναι πιθανός αλλά όχι βέβαιος. Αν εμφανιστεί, προσέξτε το πρώτο βιολί να μπαίνει μόνο του πάνω από το μπάσο, έπειτα το δεύτερο να ενώνεται λίγα μέτρα αργότερα και το τρίτο μετά από αυτό. Το αποτέλεσμα, σε έναν μικρό χώρο, είναι σαν μια μοναδική γραμμή να περνάει γύρω από ένα τραπέζι. Ακούστε επίσης το μπάσο: αν ο τσελίστας ή ο εκτελεστής του continuo κρατά σταθερό παλμό, το υπόλοιπο έργο θα στηριχθεί άνετα πάνω του. Το τέλος είναι απαλό, και το χειροκρότημα συχνά περιμένει μια στιγμή πριν ξεκινήσει.

Συχνές ερωτήσεις

Είναι σίγουρα ο Κανόνας στο πρόγραμμα;

Η σελίδα αναφέρει τον Pachelbel χωρίς να κατονομάζει έργο, οπότε ελέγξτε το έντυπο πρόγραμμα.

Ποιος το τύπωσε πρώτος;

Ο Gustav Beckmann, το 1919, χωρίς τη ζίγκα, σύμφωνα με τη Wikipedia.

Γιατί είναι τόσο γνωστό;

Η Wikipedia αποδίδει σε μια ηχογράφηση του Jean-François Paillard το 1968 ότι πυροδότησε τη δημοτικότητά του.

Τι είναι η Romanesca;

Το όνομα που δίνει η Wikipedia στο μοτίβο μπάσου οκτώ συγχορδιών κάτω από τον κανόνα.

Κλείστε τις θέσεις μου ↗

Πηγές

  1. Wikipedia: Pachelbel's Canon
  2. Encyclopedia entry: Chamber music
Κλείστε τις θέσεις μουΔωρεάν ακύρωση · Κάντε κράτηση τώρα, πληρώστε αργότερα