Müzik
Pachelbel'in Canon'u: herkesin bildiği döngüsel bas hattı
Yinelenen bir bas üzerinde üç keman, bilinmeyen bir tarih ve onu ünlü yapan 1968 kaydı: ünlü bir eserin hikâyesi.
Yerlerimi ayırt ↗Hızlı yanıt
Pachelbel, Canon'u sürekli bas eşliğinde üç keman için yazdı ve onu bir gig ile eşleştirdi. Yılı kimse bilmiyor; Wikipedia'ya göre öneriler 1680 ile 1706 arasında değişiyor; basımı 1919'da gerçekleşti ve Jean-François Paillard'ın 1968 kaydı onu bir favori haline getirdi. Altında Romanesca adı verilen döngüsel sekiz akorluk bir bas hattı akıp gidiyor. Floransa konser sayfası, çalınan besteciler arasında Pachelbel'i de anıyor ve bir yaylı topluluğunda üç keman hattının birbiri ardına girişini duyabilirsiniz.
Kısaca Pachelbel'in Canon'u
| Wikipedia'ya göre gerçekler | |
|---|---|
| Enstrümantasyon | Üç keman ve sürekli bas |
| Eşlik eden eser | Re majörde bir gig, Canon ve Gigue olarak |
| Tarih | Bilinmiyor; öneriler 1680 ile 1706 arasında değişiyor |
| İlk basım | 1919, Gustav Beckmann tarafından, gigue olmadan |
| The boom | Jean-François Paillard'ın daha yavaş tempolu 1968 kaydı |
| The bass | Romanesca olarak bilinen sekiz akorluk bir dizi |
Bir canon nedir
Kanon, bir melodinin daha sonra giren diğer sesler tarafından taklit edildiği bir eserdir. Wikipedia, Pachelbel'in eserini, dördüncü bir bölümdeki ground bas üzerine üç bölümlü bir unison kanon olarak tanımlar. Üç keman aynı ezgiyi çalar, her biri bir öncekinden birkaç ölçü sonra başlar; alttaki bas ise kısa desenini tekrar tekrar yineler. Ortaya çıkan doku, kimsenin hızlanmasına gerek kalmadan katman katman yükselir: daha fazla ses üst üste biner, aynı fikirler giderek yükselerek sarmallanır ve etki büyüleyici ve sakindir.
Asla bitmeyen bas
Tekrarlanan bas hattı, Wikipedia'nın Re majörde D, A, Si minör, Fa diyez minör, G, D, G ve A olarak listelediği ve Romanesca olarak bilinen bir kalıp dediği sekiz akorluk bir ilerlemeyi ima eder. Bu türden tekrarlanan bir bas hattına ground bass denir ve barok besteciler bunu varyasyonları asmak için bir çerçeve olarak kullanmıştır. Kalıp tekrarlandığı ve geri döndüğü için, bir dinleyici onu hızla öğrenebilir ve ardından kemanların onun üzerinde ne yaptığını dinleyebilir. Sayfa, 1968'in pop hitleri ve sonraki on yıllar da dahil olmak üzere daha sonraki şarkıların aynı ilerlemeyi yeniden kullandığını belirtiyor; bu da kanonu hiç duymamış olsanız bile akor dizisinin neden tanıdık gelebileceğini açıklıyor.
Kimsenin bilmediği bir tarih
Şaşırtıcı olan bir nokta, ne zaman yazıldığına dair çok az şey bilinmesi. Wikipedia, önerilen tarihlerin 1680 ile 1706 arasında değiştiğini ve günümüze ulaşan en eski el yazmasının 1838 ile 1842 arasına, yani bestecinin yaşam süresinden çok sonrasına ait olduğunu bildiriyor. İlk baskı ise ancak 1919'da, Gustav Beckmann'ın kanonu, eşlik etmesi amaçlanan gigue olmadan yayımlamasıyla gerçekleşti. Yüzyıllar boyunca eser repertuvarda sessiz sakin bir parçaydı; bir yüzyıl önce ise yalnızca bir dipnottu. Bu bilinmezlikten her yerde çalınan bir esere uzanan yolculuk, konser salonundaki cazibesinin bir parçası.
1968'deki bir kayıt her şeyi nasıl değiştirdi
Sayfa, Jean-François Paillard'ın 1968 kaydının — ek obbligato partisyonlarıyla daha yavaş ve daha Romantik bir yorum — eserin popülerliğini ateşlediğini belirtiyor. O zamana kadar eser esas olarak uzmanlar tarafından biliniyordu. Sonrasında ise kanon; düğünlerin, filmlerin ve çalma listelerinin vazgeçilmez bir parçası haline geldi. Bir oda topluluğunun canlı performansları çoğu zaman daha hafif, daha canlı bir barok üsluba geri döner; böylece aynı notalar, birçok kişinin bildiği yavaş ve görkemli versiyondan oldukça farklı hissedilebilir. Bu iki yaklaşımı yan yana duymak, programında Pachelbel'e yer veren bir konserin sessiz keyiflerinden biridir.
Floransa'da neler dinlemeli
Konser sayfası, Orchestra da Camera Fiorentina'nın seslendirdiği besteciler arasında Pachelbel'e yer veriyor ancak hangi eserin çalınacağını belirtmiyor; dolayısıyla Canon'un çalınması muhtemel olsa da kesin değil. Eğer çalınırsa, birinci kemanın bas üzerinde tek başına girişini, ardından birkaç ölçü sonra ikinci kemanın ve onun ardından üçüncünün katılışını dikkatle izleyin. Küçük bir mekânda yarattığı etki, tek bir melodinin bir masanın etrafında elden ele dolaştırılması gibidir. Bası da dinleyin: çellist ya da continuo icracısı istikrarlı bir vuruş tutturursa, eserin geri kalanı bu temelin üzerine rahatça oturacaktır. Final yumuşak bir şekilde sona erer ve alkışlar çoğu zaman başlamadan önce bir an bekler.
Sıkça sorulan sorular
Canon kesinlikle programda mı?
Sayfa, bir eser belirtmeden Pachelbel'in adını veriyor, bu yüzden basılı programı kontrol edin.
Bunu ilk kim bastı?
Gustav Beckmann, 1919'da, Wikipedia'ya göre gig olmadan.
Neden bu kadar iyi biliniyor?
Wikipedia, 1968'deki Jean-François Paillard kaydının eserin popülerlik kazanmasını sağladığını belirtiyor.
Romanesca nedir?
Wikipedia'nın kanonun altındaki sekiz akorluk bas düzenine verdiği ad.
Kaynaklar